Aan dit oude Joodse gezegde moest ik denken bij een arbeidsgeschil waarover een kantonrechter moest oordelen. Die Joodse wens is overigens cynisch bedoeld; de achterliggende gedachte is dat personeel veel ellende met zich meebrengt. Gelukkig klopt dat meestal niet en zijn medewerkers de onmisbare pijlers van een organisatie. Maar niet altijd. Zoals in het geval van een vijftiger, die parttime werkt als medewerker bedrijfskantoor. Een eerste discussie met zijn werkgever ontstaat over verlof rond de kerstperiode. De werknemer meent dat hij verlof had aangevraagd, volgens de werkgever stond hij gewoon ingeroosterd.
Vakantiegenot verstoord
Omdat hij niet komt werken, belt de werkgever hem op. De werknemer reageert boos: ‘Het irriteert me dat je mij privé lastig valt. Ik ga dit bespreken met mijn advocaat.’ Hij eist schriftelijke excuses, omdat zijn vakantiegenot ernstig is verstoord. Beide partijen laten de zaak uiteindelijk rusten, maar de toon is gezet. De werknemer reageert alleen maar afwijzend, ontkennend en verbolgen tijdens de daaro p volgende gesprekken met zijn werkgever. Vervolggesprekken wil hij slechts voeren als hij ze mag opnemen. Zo niet, dan wil hij alleen nog maar praten in aanwezigheid van zijn advocaat. De medewerker blijft vervolgens lang hangen in een discussie over werktijden, hoewel dit punt in de praktijk al was opgelost.
Bij moeder langs
Hij wil echter formeel zijn gelijk halen bij de CEO van de groep waartoe zijn werkgever behoort. Om diens adres te achterhalen, dreigt hij zelfs bij zijn moeder langs te gaan, die bij hem in de buurt blijkt te wonen. Enige tijd later komt de werknemer niet op het werk, is hij telefonisch onbereikbaar en reageert hij niet op e-mail. Ook dit wordt weer opgelost, maar de werknemer stuurt een e-mail met de volgende tekst: ‘Ik wil je er op attenderen dat alle gesprekken met mijn telefoons worden opgenomen. Voorts verzoek ik je mij zo min mogelijk buiten werktijden te bellen. Tijdens werktijd mag je mij zoveel vertellen als je wilt, maar ik verzoek je mijn privacy te respecteren.’
Advocaat
Het geduld van de werkgever raakt op. En al helemaal nadat de werknemer weigert zich te laten begeleiden door een coach. Hij vindt dit prematuur, zijn advocaat moet zich er eerst maar eens over buigen. En als de coaching door zou gaan, wil hij ook die gesprekken opnemen. De kantonrechter ontbindt uiteindelijk de arbeidsovereenkomst op verzoek van de werkgever wegens een verstoorde arbeidsverhouding. De werknemer krijgt de transitievergoeding mee, maar niet de extra ontslagvergoeding waarom hij vroeg omdat hij meende verschrikkelijk slecht te zijn behandeld. Ik wens je veel personeel, maar niet van dit type.
